Het afgelopen jaar heb ik geprobeerd mijn oorspronkelijke vak als illustrator weer op te pakken. Een aantal zeer indringende ervaringen in ontwikkelingslanden dwongen mij ook vooral te grijpen naar potloden en penseel om op deze wijze uitdrukking te geven aan bijzondere momenten en herinneringen. Het heeft geresulteerd in een serie illustraties/portretten van 1 meter breed. Kinderen staan centraal: en dan vooral de vragen die hun blikken kunnen oproepen. Universele vragen die te maken hebben met verlangen, hoop, angst en trots. Het zijn confronterende beelden geworden die -wat mij betreft- de dialoog met de beschouwer aan mogen gaan: de kijker vult de antwoorden in op de vragen die de beelden oproepen. De concentratie in de ogen van de kinderen laat soms ook de beschadiging zien. De vertaalslag was voor mij tevens een manier om de kinderen juist in de ogen te mogen kijken.

De keuze om op neutraal terrein te exposeren (los van alle andere logische en afleidende emoties die je eigen huis/atelier met zich meebrengen; "deze serie is al genoeg emotie!") heeft ook te maken met het feit dat de Rijskade niet de ruimte biedt om de hele serie goed tot haar recht te doen laten komen; ik wil het werk als complete serie tentoonstellen. Dank aan Peter van den Hul die mij de mogelijkheid geeft gebruik te maken van twee van de zalen in Hotel van der Valk Nieuwerkerk aan den IJssel. Hier kunnen de bezoekers tevens kijken naar een van de multimediale presentaties op scherm: impressies van bijzondere momenten aan de andere kant van de wereld en impressies van mijn werkzaamheden.